Kaunan

God van (de) Verlichting

Kaunan is de god van het vuur, en dus – volgens de Elfen – verbonden aan de begrippen van beschaving en kennis. Hij/zij schonk de Elfen de kennis over het maken van vuur en gaf zo de eerste aanzet voor de beschaving zoals de elven die vandaag kennen: los van en tegelijk inherent deel van de natuur.

Net als het vuur hebben beschaving en kennis twee kanten: een scheppende en een vernietigende. De balans tussen deze twee moet – net als ieder natuurlijk evenwicht – streng bewaakt worden. Te veel creatie leidt tot een volk dat als een kanker de natuur aanvreet. Te weinig en de Chaos walst de wereld plat om haar in duisternis te storten. (Net als het vuur moeten maatschappijen en de hoofden van denkers constant worden gevoed. Voedt hen te weinig en de vlam sterft een hongerdood. Voedt hen te veel en in een allesverterende gulzigheid zet de vlam het bos in brand en eet ze zich dood. Maar voedt haar naar behoren en ze danst de hele nacht lang.)

Voor Kaunan zijn bibliotheken tempels, en de tempel een bibliotheek. Acolyten, geleerden en priesters, zijn constant in de weer met het onderzoeken van de wereld, het neerschrijven van verhalen en ervaringen en het onderhouden van de Heilige Vlam.

Iedere tempel die een nieuw werk neer schrijft of er een voor haar collectie ontvangt, maakt hier direct ook een kopie. Die gekopieerde werken worden een voor een aan de Heilige Vlam geofferd. Wanneer de Vlam zonder brandstof komt te zitten – of om andere reden dooft – geldt dit als een teken van rampspoed voor de lokale gemeenschap. Een gelijkaardige kopie vertrekt telkens naar de centrale tempel. Wanneer de Heilige Vlam dáár dooft, zo schrijft de leer het voor, eindigt dit Tijdperk en moeten de Elven plaats maken voor wat hierna komen zal.

Onderzoek gebeurt niet alleen in de tempel. De geloofsgemeenschap is trots op de vele bibliothecarissen, schriftgeleerden, onderzoekers en kopieerders. Maar ze roemt haar ook op haar zendelingen: skalden, priesters, ridders, geleerden,… die op reis vertrekken met één doel voor ogen: het vergaren van kennis en verhalen zodat ze, eens uitgereisd, die opgedane woorden kunnen neerpennen in drievoud.

De lokale gemeenschap heeft hieruit ook gebruiken opgedaan:

  • Belangrijke uitspraken afspraken en beloften worden tevens in drievoud opgesteld.
  • Op kaarsen – gebruikt voor licht maar ook als kleine offerande – worden teksten geschreven: bekentenissen, geheimen, belevenissen, huishoudelijke wijsheden,…
  • De neus wordt opgehaald voor maatschappelijke stilstand, maar ook voor al te ruwe, te grote verandering.

Een aantal voorkomende uitwassen zijn:

  • Een blind geloof op schrift kan leiden tot halsstarrige rechtspraak en een verwrongen rechtvaardigheidsgevoel.
  • Aangezien het vergaren van kennis de Heilige Vlam voedt kan het begrip van kennis te verstrengeld raken met begrippen als tijd en levenskracht. Men raakt dan (te) los van de natuur of te gefixeerd op de Studie.
  • De warmte van een gezellig brandend vuur kan een hangmat worden en zorgen voor ledigheid. Immers: zolang de Vlam brandt zullen de problemen van de wereld of de lokale gemeenschap wel zo erg niet zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *