20 januari 2014

Blue Monday? Red Revolution!

 

Ik ben een contente mens. Pas verkozen tot voorzitter van Jongsocialisten Limburg, hongerig naar actie, creatief uitgedaagd op mijn werk, relatief gezond, een dak boven mijn hoofd en eten op mijn bord. Maar nog gelukkiger word ik van de mensen om me heen... Ja, ik ben een gelukkige mens! En op deze 'meest depressieve dag van het jaar', de zogenaamde 'Blue Monday', schreeuw ik dat graag van de daken!


Het afgelopen jaar, 2013, is er heel wat veranderd in mijn leven. Een kortstondige maar mooie relatie, een hoop nieuwe vrienden, internationale uitwisselingen,... Maar wat me in 2013 vooral wist te raken: Mijn vrienden W.M. en K.E. uit T. kregen een wolk van een zoon. En van het ene op het andere moment mocht ik me, als peetvader, plots écht familie noemen! Plots heb je een klein mensje in je armen en weet je dat het leven mooi kan zijn.

Bovendien weet ik me ook in 2014 weer omringd door mensen die stuk voor stuk grote stukken van mijn metaforisch hart hebben weten in te palmen. Vrienden die méér zijn dan vrienden. Mensen die me een intens warm gevoel geven vanbinnen. Volk waarvan ik denk: 'Verdorie. Ik ben dankbaar dat ik jùllie in mijn leven heb!'.

Het maakt dat ik me vandaag strijdbaar voel. Ik ben wakker. Ik sta klaar... De seizoenen lijken van slag en het heeft effect op mijn lichaam, zo lijkt het wel. De lente borrelt nu al in mij op. Vrienden, ik ben klaar. Ik weet niet waarvoor, maar ik ben klaar!


 Gelukkig Nieuwjaar!


13 december 2013

Europa ligt ook in mijn straat! - De wereld, mijn achtertuin.



'Europa ligt in mijn straat,' zegt Joke Quintens wel eens. Joke is naast professioneel procesbegeleider ook ondervoorzitter van sp.a, schepen en sinds kort ook parlementslid voor diezelfde partij. Als Genkse weet ze donders goed wat 'multiculturaliteit' en 'samenleven' inhouden. Niet alleen Europa ligt in Genk. En Europa ligt bovendien ook niet alléén in Genk. Het ligt namelijk ook in mijn straat. En in de straat er naast. En in die dààr naast.


Internationalisme is een socialistische basiswaarde. Net zoals ook gelijkheid, vrijheid, duurzaamheid en solidariteit dat zijn. Ik adem dat internationalisme, het zit me in de kleren. Zomerkampen met YES (the Young European Socialists), Winterschool in Berlijn, the Workers Youth Festival, een euregionale werkgroep met collega's van JS in de PvdA, MJS en Jusos,... Het is dan ook niet vreemd dat ik morgen op 'Europese Identiteit en de Euregio' in Maastricht te vinden zal zijn.


"Het Europese project is gedoemd te mislukken want er is geen Europese identiteit, geen gemeenschappelijke cultuur," aldus de vaak gehoorde kritiek van de eurosceptici. Ik ben het met die kritiek fundamenteel niet eens. Wanneer ik immers met kameraden uit Ierland, Oostenrijk, Zweden, Duitsland,... rond een tafel zit, valt niet zo zeer op wat anders is maar vooral hoe gelijkend we allen zijn. Onze landen hebben immers een lange geschiedenis met elkaar en hun politiek zit in elkaar verweven. En jà, inderdaad, als ik dertig kilometer verderop ga winkelen - in Nederland, in Duitsland of in 'de Walen' - dan staan er vaak andere producten in de rekken en spreekt men een andere taal of regiolect. Maar zijn dat dan die wezenlijke verschillen die het samenwerken zo onmogelijk maken?

Steeds weer probeert men ons wijs te maken dat de ander ook existentieel anders is. Of het nu gaat om oude mijnwerkersfamilies, Walen of Grieken: telkens weer proberen een aantal groeperingen een wig te drijven tussen volkeren die eigenlijk zo gek veel niet van elkaar verschillen. Of het nu gaat over subtiele Belgen-/Hollandermoppen of om meer uitgesproken varianten van vuurtje-stook zoals de verkondiging dat 'alle Walen lui, werkschuw tuig zijn'... Telkens weer wordt er een wij-tegen-de-rest gespeeld die nergens goeds toe leidt. Daar moeten we vanaf. Niet straks of morgen, maar nu meteen!



Ik ben benieuwd naar de conferentie van morgen. Er staan enkele interessante sprekers en discussies op het programma. Met veel graagte zal ik de Limburgse (BE) socialisten en Jongsocialisten vertegenwoordigen. Als erfgenamen van oa. wijlen Paul-Henri Spaak en wijlen Paul Finet is het vandaag immers aan ons om als nieuwe generaties socialisten en sociaal-democraten te ijveren voor een beter Europa, een betere wereld.

Laat ons daarom in een jaar van Europese verkiezingen niet al te veel doen aan kleinburgerlijk navelstaren. Zet mee met ons de ramen open en laat een nieuwe wind zich meester maken van een gezamenlijk, sterk en sociaal Europees project. Een project dat haar weerklank ook vinden kan in zowel het federale als het Vlaamse programma. Een project dat inwerkt op het lokale én het internationale niveau. Een project van mensen maar vooral ook vóór mensen. Of die nu Anna, Meryame, José, Sven, Elisabeth of Jan heten.


Ik ben voor méér Europa. En u?


8 december 2013

Even meegeven... (Subs in English!)




'Aan de Toog' won ondertussen al weer twee jaar geleden de gedichtenwedstrijd die 'Proud Projector' inrichtte. Onder de naam 'Roerloze Ontploffingen / Motionless Explossions' gingen twintig van de deelnemende gedichten het hele land door en werden de drie winnende gedichten verfilmd in de zomer van 2012. Na de première-avond, een jaar geleden, trok de film de hele wereld rond om talloze filmfestivals aan te doen. Vertaling in het Engels, het Spaans, het Grieks... De film werd vertoond in Europa, Azië, Zuid-Amerika. In eigen land, tenslotte, bracht nationale zender Canvas de film in uw huiskamers.

Vandaag ben ik blij hem u ook via het interwebs te mogen voorstellen! De kortfilm-noire van Roland Javornik: "Roerloze Ontploffingen / Motionless Explossions" !




Langs deze weg dank ik nogmaals iedereen die in de jury zat. Ik dank ook regisseur en vriend Roland. Een merci aan iedereen van de productie. Een hoeraatje voor de hele cast en crew. En ook André Solie wil ik hier zeker niet vergeten. De auteur van het tot 'Noordzee Texas' verfilmde 'Nooit gaat dit over' is de stem die in de film mijn gedicht voordraagt.

Met veel plezier maakte ik deel uit van dit mooie project. Hopelijk komen we elkaar links of rechts nog eens tegen. Dus... Tot ooit?!

27 oktober 2013

Herfst.


Gevangen in gedachten. De woorden die ik nodig heb, krijg ik niet op papier. Ik typ de ene letter na de andere en wis hele regels dan weer uit. Het is donker in de kamer en de meer dan halve fles wijn die net nog in de koelkast koud stond te wezen is nu leeg. Ademen is moeilijk en gedachten spinnen aan het vliegwiel in mijn hoofd. Er is zoveel om over te schrijven: discussies over fabelfiguren en racisme, het feit dat de Vlaming steeds meer aan ik-eerst-dan-ons-denken doet, de nakende verkiezingen van de Jongsocialisten op zowel het nationale als het lokale niveau, the Day of the Doctor,... Maar het is alsof mijn spreekwoordelijke pen geen inkt laten wil. Het blad blijft wit. In mijn hoofd en hart zijn er andere gedachten en gevoelens die om aandacht schreeuwen.

In eerdere blogs had ik het al eens over mijn drukke agenda. Over hoe ik beloofde om de tijd te nemen om te leven. Nu ik het langzaamaan die tijd durf geven, nu leer ik weer... Tijd geven aan het leven, dat is tijd geven aan het voelen. En ik voel niet graag. Voelen heb ik niet onder controle. Wat mijn hart beroerd gaat haar eigen gang, onweerstaanbaar en niet te stoppen. Mijn gevoelens sleuren mijn gedachten mee de afgrond in. En ik wil niet voelen. Ik wil niet blij zijn of verdrietig. Ik wil niet dansen of treuren. Ik wil niet gelukkig zijn of bang, niet vrolijk, niet alleen. Bij diepe toppen horen dan wel de hoge toppen, maar die redenering kan je andersom ook stellen: geen diepe dalen zonder die hoge toppen. Dus ik snij het voelen liever weg.

Ons voelen maakt ons mens en dus onredelijk. Onze gevoelens maken onze gedachten troebel. We kunnen niet om die gevoelens heen, ze verdoven ons denken met de vakkundigheid van een jarenlang getraind specialisme. Jarenlang, want het begint al bij ons kind-zijn: de verloren teddybeer of het zonnige grasveld slorpen ons op. Ze laten geen ruimte voor gedachte, redelijkheid, ratio. Het zonovergoten strand maakt de weg vrij voor de vieze boerenkool en dankzij het licht is er de duisternis.

Het is maar normaal dat we voelen. Maar het is vreemd dat we voelen...



Ik herlees mezelf en proef de donkere woorden die ik op het (digitale) papier heb neergekwakt. Ik voel ze. Afschuwelijk: ik voel ze. Ik voel hoe ze branden in mijn maag, prikken achter mijn ogen, kloppen in mijn hart. Ik geniet van het zwelgen in het zwarte. Een genieten dat - verwarring alom - zelf ook weer voelen is. En dat voelen, dat rollen, dat blij worden om het eigen verdrietig dof zijn... Het doet de wolken wijken. Er is weer een zilver lijntje onderaan die stormwolk. Het schrijven verlicht. De steen op mijn borst voelt minder aanwezig. Misschien dat ik me morgen zelfs weer op het leven focussen kan?!

Plots zie ik weer in dat de pijn, eens ze geweken is, plaats heeft gemaakt voor andere gedachten. Ik kan weer genieten van wat ik eens gehad heb, ondanks dat ik het verloor. Ik kan weer genieten van het hier, het nu, het gewoonweg zijn.

Dan besluipt me het besef... Dat die zon straks ook weer zal verdwijnen. Dat wolken weer terug komen. Dat dit licht slechts de voorbode is van duisternis. Een vicieuze cirkel van goed, van kwaad. Eeuwig tollen de seizoenen om de velden heen. Ploegende gedachten. Het vallen van de bladeren...


Herfst.


11 oktober 2013

De jongen die niet huilen kon... - Over zorgen voor.

Gisteren was het Werelddag van de Geestelijke Gezondheid. Ik kreeg mijn tekst niet tijdig online, maar ik wil hem jullie zeker niet onthouden...





Ik beken: ik ben van tijd tot tijd wel eens een grote huilebalk. Onbedaarlijk rollen te  tranen me van de wangen. Horten, stoten en gesnik versamachten de stilte om me heen en  met rood opgezwollen ogen hang ik doelloos op de bank of in bed. Ik heb van die buien. Ik weet het. En ik schaam me er vooral niet voor. Maar plots...


Meestal gebeurt het na een paar glazen alcohol of tijdens/na extreme stresssituaties... Bijvoorbeeld vlak na het wanneer ik midden in een vlucht tussen Istanboel en Izmir de verzorging van een epileptische patiënt heb moeten coördineren. Of tijdens een avondje iets te zwaar doorzakken aan de toog. Of bij een overlijden. Bij verlies.

Het mooie aan dat huilen is het feit dat het zo ontzettend op kan luchten. Zoals de wereld weer fris is na een lentebui, zo huil ik de zorgen van me af wanneer ik het niet van me af geschreven krijg. Het is misschien niet het meest mannelijke om toe te geven in een heteronormatieve en koele cultuur als de onze, maar het is zo dom je te schamen voor een natuurlijke reactie die me bovendien verlost van (een deel van) mijn verdriet. Wat nou, 'niet stoer'? Ik durf mijn tranen te laten zien. Ik draag ze met trots want ze tonen mijn mens zijn. Ik ben immers geen Vulcan.

Sinds kort word ik - voor het eerst in mijn leven - geconfronteerd met een nieuw fenomeen: het niet om iets kunnen huilen. Soms komt die bepaalde kwestie wel bovendrijven maar verder dan een traan of wat en een snik of twee kom ik niet. Alsof mijn lichaam op de noodrem drukt en zegt: 'Doe maar beter niet, Rob.' Alsof het voelt dat wanneer ik toegeef aan de tranen, wanneer ik eindelijk die sluizen openzetten zou, dat de dam het niet meer kan houden en mijn geest zou overstromen.

Ik lijd pijn. En ik krijg de pijn niet weggehuild. Ik mag niet van mezelf. Bevreemdend. Ongemakkelijk...





"Eens goed praten, de dingen uitspreken. Dat helpt. Relativeren, nadenken. Er niet mee blijven zitten. Hulp durven vragen, je hand durven uitsteken. Tegen vrienden vertellen dat het even niet gaat. Durf huilen. Leer weer voelen..." Als hulpverlener hoor ik mensen al die dingen te vertellen. Uit eigen ervaring weet ik echter hoe moeilijk het soms zijn kan om te praten. Als je je niet lekker in je vel voelt, is het soms aanlokkelijker om eenzaam in de bank weg te zakken dan om wonden open te halen en er met grof zout doorheen te gaan. Maar laat me bij deze toch het goede voorbeeld geven.

Mijn agenda is vaak stevig volgepland. Zo stevig dat ik amper de tijd heb om te ademen, laat staan om voor mezelf te zorgen. Dat heeft - dat moet worden toegegeven - zijn tol. Chronisch slaaptekort, insomnia, chaos in mijn hoofd. En dat draagt dan weer bij aan perioden van neerslachtigheid, perioden van extreme prikkelbaarheid (de soort waarin je je overprikkeld voelt, niet per se die waarin je kortaf bent.), een gedesoriënteerd gevoel,... Gevoelens waarover we niet graag praten. Gevoelens die we verzwijgen en al snel ver weg willen steken.

Ik wil graag de vrienden bedanken die er altijd voor me zijn. Vrienden die luisteren. Die keer op keer er gewoon zijn en verdragen dat ik voor de -tigste keer met datzelfde zit. Vrienden die ik beschouw als familie en die hopelijk ook weten dat mijn deur ook altijd voor hun open staat. Bedankt om te luisteren. Dat lucht op. Dat heb ik nodig. Dat helpt me. Dus bedankt. Dat kan ik hier niet genoeg onderstrepen.

Op deze Werelddag van de Gezondheidszorg wil ik - bij wijze van dank - mezelf dan ook wat beloven. Ik beloof mezelf meer tijd te nemen om te leven en me minder te laten leven. Ik beloof mezelf opzoek te gaan naar een gezonder evenwicht tussen engagement en tijd voor mezelf. Ik beloof mezelf dat ik wanneer ik ergens mee zit ik er over praten zal. Met vrienden, familie, collega's,... Mensen die ik vertrouw. En als het moet ook met professionele hulpverstrekkers.

Het komende jaar wil ik daarnaast ook een stukje van mijn politieke focus voorbehouden voor zorg. Zorg voor mensen die nood hebben aan een gesprek, aan gezelschap, aan steun. Zorg voor mensen voor wie de wereld te veel prikkels geeft. Zorg voor mensen die op zoek zijn, zich niet lekker voelen. Zorg voor wie de stap niet kan of durft zetten.


Want er voor elkaar zijn, daar draait het toch ook gewoon om?







En voor wie het even nodig heeft, maar die het even niet kwijt kan of durft aan een bekende... Blijf er niet mee zitten en neem contact op met mensen die klaar zitten om te luisteren:

Algemeen welzijn: het CAW in jouw buurt...
Voor jongeren: het JAC in jouw buurt...
Awel (Kinder- & Jongerentelefoon): 102 of www.awel.be/
Tele-onthaal: 106 of http://www.tele-onthaal.be
 Holebifoon: 0800 - 99 533 of www.holebifoon.be
Childfocus: 116 000 of www.nupraatikerover.be
Zelfmoordlijn: 02 - 649 95 55 of www.zelfmoordlijn.be